หลวงพ่อช่วยด้วย

 

เรื่องนึ้เป็นเรื่องที่คุณพระแม่ชีมาลูน จันสม แม่ชีที่อุปฐากหลวงพ่อเป็นเวลา 20 ปี และอยู่ในเหตุการณ์ได้เล่าให้ผมฟังว่า....
ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูร้อน ชาวบ้านได้เอาเด็กมาบวชเณร เพื่อมาศึกษาพระธรรมและได้มีโอกาสให้หลวงพ่อท่านได้อบรมสั่งสอน หลวงพ่อติดกิจนิมนต์ที่กรุงเทพ เลยได้ฝากเณรไว้กับแม่ชี แม่ชีได้เตือนเณร ว่า...

“อย่าไปเล่นตรงบ่อเก็บน้ำน่ะ เดี่ยวจะพลัดตกลงได้ “ เณรเหล่านึ้เป็นเณรแก่น อยู่ในวัยซุกซน เล่นตามประสาเล็ก ไม่ฟังคำเตือนแม่ชี ได้ไปเล่นจนถึงบริเวณบ่อน้ำ คิดว่า สระว่ายน้ำ ได้ร่วมตัวกันกระโจน ตู้มมมม !!!!

ปรากฏว่า เณรเหล่านั้น จมน้ำ ได้พยายามตะเกียกตะกาย เหมือนลูกหมาตกน้ำ และตะโกนว่า หลวงพ่อช่วยด้วย !!!! ปรากฏว่ามีมือนิรนาม จากไหนไม่รู้ มาดึงเณรขึ้น ที่ล่ะคนๆ เมื่อครบทุกคนแล้ว เณรได้มองขึ้นไปข้างบน เพื่อดูว่า มือนิรนามที่ดึงเขาคือใคร ปรากฏว่าเป็นหลวงพ่อ ????
หลวงพ่อได้บอกเณร “ให้ไปหาแม่ชีไป และไปอาบน้ำอาบท่า” และตักเตือนหลายอย่างไว้ อย่าดื้อกับแม่ชีและอย่าทำอีก

เมื่อกลุ่มเณรจอมซน เดินมาหาแม่ชีตัวเปลียกๆ แม่ชีเห็นแล้ว ท่านคงต้องการตักเตือน กลุ่มเณรจอมซน ท่านได้เตรียมไม้เรียวและเดิมดุ่มๆ เพื่อจะไปตีเณร กลุ่มเณรพูดว่า คุณแม่หยุดก่อนครับ ผมตกน้ำในบ่อเก็บน้ำ แต่หลวงพ่อท่านมาดึงช่วยพวกผมไว้

แม่ชีเมื่อได้ยินยิ่งโกรธและพูดว่า “เณรอย่ามาหลอก หลวงพ่อไปกรุงเทพ จะมาช่วยเณรได้ไง มาให้ตีซะดีๆ”

กลุ่มเณร(ไม่รู้ว่าหลวงพ่อไปกรุงเทพ) พูดเป้นเสียงเดี่ยวกัน แต่ทำหน้ากลัวๆหน่อย เหมือนถูกผีหลอก ว่า “หลวงพ่อท่านมาช่วยผมจริงๆน่ะครับ ผมไม่ได้หลอกสาบาน ไม่งั้นพวกผมคงเป็นผีเฝ้าบ่อน้ำไปแล้ว คุณแม่คิดดูซิครับ ถ้าไม่มีคนช่วย พวกผมจะขึ้นมาได้ไง”

เมื่อคุณแม่ได้ยินเช่นนั้นก็เลยไม่ตีเณร แต่กล่าวตักเตือนว่าต่อไปนึ้ต้องเชื่อฟังแม่

กลุ่มเณร รับปาก และตกกลางคืนได้มาเคาะกุฏิคุณแม่ชี แล้วขอร้องให้คุณแม่นอนด้วยที่ศาลา เพราะกลัวผีหลวงพ่อ พวกเณรไม่เข้าใจว่า หลวงพ่อท่านใช้อภิญญาฤทธิ์มาหา คิดว่าหลวงพ่อเป็นผี คุณแม่ได้พยายามพูดว่า หลวงพ่อไม่ใช่ผี พวกเณรก็ไม่ฟัง สุดท้ายเลยต้องไปนอนด้วย เรื่องก็จบเพียงแค่นึ้
ท่านใดสงสัยก็ถามพระคุณแม่ชีมาลูน ได้ ท่านเป็นพนยานเหตุการณ์นึ้ได้อย่างดี


ที่มาเว็บพลังจิต

——-

ไหนบอกหลวงพ่อไม่อยู่

 

เรื่องนึ้แม่ชีมาลูน จันสม แม่ชีผู้ดูแลหลวงพ่อมานาน ได้เล่าให้ฟังว่า....
พระมหามงคล วัดท่าซุง ได้พาคณะ ๒ คันรถบัส มาวัดจอมทองเพื่อมาขอพักปฏิบัติธรรมที่วัด

เมื่อมาพบแม่ชีก็ถามว่า “หลวงพ่ออยู่ไหม ?” แม่ชีบอกท่านมหามงคลว่า “หลวงพ่อไม่อยู่” “ท่านได้รับนิมนต์ไปเยอรมันได้ ๒ เดือนแล้ว”

ทางท่านมหามงคลเลยพาคณะขึ้นไปปฏิบัติตรง “หลวงพ่อโต” บนภูเขาที่วัด ก็ปรากฏว่าพบ หลวงปู่อินสม มานั่งรออยู่ แล้วได้กล่าวปฏิสันถารกัน

เมื่อลงมา ท่านมหามงคลมาถามว่า แม่ชีว่า “แม่ชีมาหลอกอาตมาทำไม อาตมาขึ้นไปบนพระเจ้าโต เห็นหลวงพ่อมารอรับคณะ พูดคุยปฏิสันถารกัน ไหนบอกหลวงพ่อไม่อยู่ไง”

แม่ชีตอบกลับไปว่า “หลวงพ่อไม่อยู่จริงๆน่ะ ไปเยอรมันจริงๆ แม่ชีสาบานได้”

เมื่อท่านมหามงคลพาคณะไปดูอีกครั้งก็ปรากฏว่าไม่พบหลวงพ่อแล้วและพระที่วัดก็ต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่า หลวงพ่อไปเยอรมันจริงๆ ก็นับเป็นเรื่องแปลกอีกเรื่องหนึ่ง



ที่มาเว็บพลังจิต

——-

ที่บ้านมีโครงกระดูกหรือเปล่า

 

พี่ธีรยุทธเล่าให้ฟังว่า ครอบครัวพี่ยุทธได้ไปซื้อบ้านใหม่ จาก จ.น่าน ตอนแรกซื้อไป ก็ยังไม่มีอะไร พออยู่นานๆเข้า ก็เกิดผิดปรกติ คนในครอบครัวทะเลาะกันบ้าง

มีเรื่องให้ต้องเจ็บป่วย เสียตังค์ ที่บ้านมีแต่ปัญหาร้อนเป็นไฟ จนบ้านจะแตก พี่ยุทธหาวิธีแก้ทุกวิธีทางก็ไม่สามารถแก้ได้ เมื่อไม่สามารถแก้ได้แล้ว

ดังนั้นจึงต้องหวังพึ่งหลวงปู่อินสม ผู้เป็นครูบาอาจารย์ เพื่อท่านจะแนะทางสว่างให้ เมื่อไปถึงได้ไปกราบเรียนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้หลวงปู่ฟัง ท่านนิ่งพิจารณาชั่วครู่แล้วกล่าวว่า

”ที่บ้านมีโครงกระดูกคนโบราณ ฝังอยู่รึเปล่า บริเวณนี้ๆน่ะ ลองไปดูซิ ถ้ามีให้ขุดขึ้นมาแล้วอุทิศส่วนกุศลให้เค้า”

ก็ปรากฏว่าเมื่อกลับไป ก็ลองไปขุดดูในบริเวณบ้าน ในจุดที่หลวงปู่อินสม บอก..  ก็ปรากฏว่าพบ โครงกระดูกมนุษย์โบราณ ตามที่หลวงปู่บอกจริง ๆ!!!!

เมื่อขุดขึ้นมา ก็ได้นำไปบำเพ็ญกุศลและอุทิศส่วนกุศลให้เขา เรื่องก็เงียบไป อยู่เย็นเป็นสุข เป็นเพราะความเมตตาของหลวงปู่แท้ๆ

ที่มาเว็บพลังจิต

——-

อยู่ที่วัดแล้วรู้ได้ไง

 

 

พี่พสภัท เวบพลังจิต เป็นโยมอุปัฏฐากเก่าแก่ที่วัดอีกกลุ่มหนึ่ง หลวงปู่อินสม จะเมตตาคณะนี้เป็นพิเศษ อาจจะคงเคยเป็นลูกเป็นหลานมาก่อนก็ไม่อาจทราบได้ มีอยู่วันหนึ่งหลวงปู่ ได้ให้ผู้อุปัฏฐากต่อสายโทรศัพท์ให้หลวงปู่ เพื่อที่จะได้โทรไปเยี่ยมเยือนคณะนึ้ เมื่อโทรไปคุณนฤมลรับ ได้พูดคุยอะไรกันหลายอย่าง สุดท้ายท่านบอกกับคุณนฤมลว่า


“ ฝากไปบอกเจ้าอ้อด้วยอย่าซื้อรองเท้าให้มันมาก ประหยัดตังค์หน่อย เห็นหิ้วพะรุงพะรัง”

คุณนฤมลคิดในใจว่าจะเป็นไปได้เหรอ พอวางสายจากหลวงปู่ปุ๊ป ก็ปรากฏว่าสิ่งที่หลวงปู่บอกตรงเป๊ะ พี่อ้อถือถุงรองเท้ามาสองข้างหิ้วพะรุงพะรังมา ตามที่หลวงปู่เตือนไว้ทุกประการ แล้วท่านอยู่ที่วัดจะรู้ได้ไง ??

ที่มาเว็บพลังจิต

——-

เกศา หลวงปู่อินสม สุวีโร แปรเป็นพระธาตุ

 


เรื่องนึ้เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมเองและเป็นเรื่องอัศจรรย์เรื่องแรก ที่ทำให้ผมได้พบหลวงพ่อ ผู้เป็นครูบาอาจารย์ที่ผมเคารพสุดหัวใจ

ผมได้ยินเรื่องหลวงพ่ออินสม มาตั่งแต่ปี 2551 โดย คุณพลภัทร สมาชิกในเวปพลังจิต ผู้เป็นศิษย์เก่าแก่หลวงพ่อได้กรุณาเล่าเรื่องความมหัศจรรย์ของหลวงพ่อให้ผมฟังเป็นท่านแรกว่า “หลวงพ่อเป็นพระบริสุทธิ์สงฆ์และทรงอภิญญาฤทธิ์” คำๆนึ้ได้ก้องอยู่ในหูผม เสมอมา

แต่ก็ไม่มีโอกาสได้กราบหลวงพ่อซักที่ เพราะตอนนั้นยังเป็นเด็กและคุณพ่อ คุณแม่ ให้เหตุผลว่า
“แม่สะเรียงมันธุรกันดารมาก เส้นทางก็ไม่ดี อย่าไปเลย”


แต่ความที่อยากกราบหลวงพ่อก็ไม่เคยเลือนหายไปจากจิต จนได้พบกับ พระประกอบบุญ สิริญาโณ วัดมหาวัน ท่านเป็นผู้เล่าให้ฟังถึงความอัศจรรย์ของหลวงพ่อ และข้อวัตรปฏิปทาที่น่าเลื่อมใส เป็นคนที่สอง และเป็นสายใยเชื่อมผมกับหลวงพ่อ (ตอนหลังมาทราบว่า พี่พลภัทร รู้จักกับ พระประกอบบุญ)


ผมได้เบอร์วัดของหลวงพ่อมาจากกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง เลยได้มีโอกาศติดต่อหลวงพ่อ ผมจึงได้มีโอกาสเรียนสายกับหลวงพ่อ โดยมีผู้อุปฐากเป็นผู้นำไปขอโอกาศให้ คำแรกที่ผมได้ยินหลวงพ่อพูด ” เจริญพร โยม มีอะไรหรือจ๊ะ” ผมปิติมาก หัวใจพองโต เหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ยังไงอย่างนั้น ผมได้กราบเรียนท่านต่างๆ สุดท้ายได้กราบขอเกศาท่านไว้เพื่อเป็นตัวแทนในการสักการบูชา

องค์ท่านเมตตา “มอบให้และให้ผู้อุปฐากจดที่อยู่ไว้” ผ่านไป 3 เดือน ผมลืมไปแล้ว คิดว่าองค์ท่านคงจะไม่ส่งให้ ปรากฏว่ามีห่อพัสดุมาส่งที่บ้าน เป็นชื่อหลวงพ่อ ผมดีใจสุดขีด

เมื่อเปิดห่อมา พบเป็นเกศาใส่ถุงพลาสติกมา 1 ซองซิบ คุณชัยพร ประคองเก็บ และผม ได้นำเกศาคีบใส่ผอบเจดีย์ไว้อย่างดี ในเกศาไม่พบอะไรผิดปรกติ เป็นเกศาเปล่าๆ เราคีบกันอย่างละเอียดอย่างดี

เพื่อแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรมาปนกับเกศาหลวงพ่อ เก็บไว้ 7 เดือน ไม่เคยเปิดดูเลย ที่นึ้พระอาจารย์ที่สนิทกัน พระบัวพรรณ วรญาโณ จะฉลองเจดีย์ ผมเลยคิดว่า จะนำเกศาหลวงพ่อไปร่วมบรรจุด้วย


เมื่อเปิดผอบมา ขณะคีบเกศาจากผอบ เพื่อไปใส่ในผอบหนึ่ง เพื่อเตรียมบรรจุเจดีย์ ได้สังเกตเห็นเม็ดอะไรแว่ว สีงาช้าง อยู่ในผอบ เมื่อพิจารณาดูดีๆ นี่มันพระธาตุ นี่หว่า เกศาหลวพ่อเป็นพระธาตุ ผมตกใจและปิติมาก เหมือนตัวลอย พบเกศาหลวงพ่อแปรเป็นพระธาตุ 6 เม็ด เลยได้หยิบเม้ดพระธาตุมาส่อง พบว่า มีเส้นเกศาฝังอยู่ในเม็ดพระธาตุ
ผมอัศจรรย์ใจเพราะไม่เคยเห็นแบบนึ้มาก่อน และคิดว่าพระธาตุท่านแน่นอน 100 เปอร์ แต่เพื่อนความชัวร์เลยโทรไปเล่าให้คุณชัยพร(หนึ่งในผู้อยู่ในเหตุการณ์) ฟัง และถามว่า ตอนเราได้มาไม่มีเม็ดพระธาตุช่ายมั่ยพี่


คุณชัยพรตอบว่า “จะไปมีได้ไงว่ะ ปูน ก็ตอนได้มาพี่เป็นคนคีบเกศาหลวงพ่อใส่ผอบเอง พี่ดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ไม่พบอะไรเลย เกศาหลวงพ่อท่านคงแปรจริงๆนึ้แหละผลแห่งความเป็น สุปฏิปันโน สวากสังโฆ ของท่าน”


ในภายหลังได้มีโอกาส กราบเรียนให้หลวงพ่อฟัง ท่านยิ้มน้อยไม่พูดอะไรๆ แล้วกล่าวว่า

“นึ้แหละผลของผู้ปฏิบัติเข้าถึงธรรม จิตมันไปฟอกธาตุฟอกขันธ์ จนกลายเป็นธาตุบริสุทธิ์ เป็นธาตุธรรม เป็นธรรมธาตุ มรรคผล ไม่ล้าสมัย หากปฏิบัติจริง ย่อมเห็นจริง ”

เพิ่มเติม เมื่อกราบเรียนหลวงพ่อเสร็จ ได้ไปเล่าถวายให้พระคุณแม่ชีมาลูน ฟัง ท่านบอกว่า ปูนพึ่งรู้เหรอ เกศาหลวงพ่อท่านแปรเป็นพระธาตุมา 20 ปีแล้ว แม่เอาเกศาหลวงพ่อใส่ในกรอบพรากสติก และเกศาหลวงพ่อแปรเป็นพระธาตุ สีพิกุลแห้ง 3 เม็ด

ที่มาเว็บพลังจิต

——-

หลวงพ่อ... อีเหาะได้!

 

 

ถ้าเราไปวัดจอมทอง ในช่วงกฐิน จะเห็น อาม่าแก่ๆ คนหนึ่งพูดจา กระโชกโฮกฮาก โชงชาง ตามประสาสไตล์คนจีนโบราณ อาม่า คนนึ้ชื่อว่า “แสงจันทร์ ตั้งมณีธร” อาม่ามีอายุน้อยกว่าหลวงพ่อ 2 ปี เป็นโยมเก่าแก่ของวัด อุปฐากลหวงพ่อมาตั่งแต่สร้างวัด โยมคนนึ้หลวงพ่อบอกว่า “เป็นน้องสาวท่านในอดีตชาติ” ท่านเลยตามเอามา

ในอดีตชาติ ท่านเป็นพี่ชายอาม่า แสงจันทร์เป็นน้องสาว ไปเล่นกันในท้องนา ไปเจอกองขึ้ควาย ต่างคนเลยต่างเอาขึ้ควายมาเเปะที่หลัง พอมาชาติปัจจุบัน เค้าก็เลยทำให้ปรากฏ ถ้าใครเคยเห็นหลังหลวงพ่อ ทางขวามือจะมีปานดำ ที่เดี่ยวกับที่โยมแสงจันทร์มี เป็นเครื่องยืนยันถึงความผูกผันในอดีตชาติ ที่นึ้เวลาใครไปถามแกเกี่ยวกับหลวงพ่อ แกก็จะตอบแบบโชงชางมั่นใจว่า
“ในประเทศไทยนึ้ อั้วเป็นศิษย์เคารพนับถือหลวงพ่ออินสมองค์เดี่ยว อาจารย์องค์ไหนอั้วก็ไม่ไป”
เมื่อถามเหตุผลแก แกก็จะเล่าให้ฟัง ถึงเรื่องอัศจรรย์ที่แกเจอกับหลวงพ่อ
แกเล่าให้ฟังว่า


ปี 10 กว่าๆ หลวงพ่ออินสม ลงมากรุงเทพ แถว วัดประดู่ประชาธิปัตย์ บางซื่อ หลวงพ่อท่านต้องการทำยอดฉัตรเจดีย์เป็นแก้ว จึงมีคนแนะนำแกให้ไปกราบหลวงพ่อ เมื่อแกเจอหลวงพ่อครั้งแรก แกบอกว่า
“ตอนนั้นยังไม่อั้วก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ท่านเป็นพระที่น่าเคารพนับถือ องค์น้อยๆ” เมื่อคุยกันเรื่องยอดฉัตร ยอดฉัตรที่เป็นแก้วไม่มั่นคงและทำยาก จึงเปลี่ยนเป็นโลหะแทน


เมื่อถึงเวลาหลวงพ่อมาตรวจงาน ก็ปรากฏว่า อาม่าแสงจันทร์เข้าโรงพยาบาล เป็นโรคไม่พบสาเหตุ มีแต่สามีเค้ามารับแขกหลวงพ่อ หลวงพ่อจึงบอกให้สามีของอาม่าแสงจันทร์ เตรียมขันน้ำมนต์มา ท่านจะอธิษฐานจิตน้ำพระพุทธมนต์ให้ เมื่อท่านทำน้ำพระพุทธมนต์เสร็จ ท่านก็บอกให้สามีของอาม่าแสงจันทร์ เอาไปให้อาม่าแสงจันทร์ดื่มและอาบ เมื่อคุยธุระเสร็จท่านก็ลากลับ แม่สะเรียง ปรากฏว่า
คืนนั้น อาม่าแสงจันทร์ เห็นหลวงพ่ออินสม มาหาที่โรงพยาบาล และเป่าหัวให้ แล้วก็หายไป มาแบบกายเนื้อชัดๆ จับเนื้อต้องตัวได้


รุ่งเช้าสามีอาม่าแสงจันทร์ มาเยี่ยมอาม่า แล้วนำน้ำพระพุทธมนต์ที่หลวงพ่อทำให้ มาให้ อาม่าแสงจันทร์พูดกับสามีคำแรก ว่า “เมื่อวานมีหลวงพ่อองค์เล็กๆ ที่เราทำยอดฉัตรให้ท่านมาหาตอนกลางคืนและเป่าหัวให้ สามี ตอบว่า “ หลวงพ่อสมนั้นเหรอ ”


อาม่า บอก “นั้นแหละๆ “


สามีตกใจ ขนลุก และพูดว่า จะเป็นไปได้ไง เมื่อวานหลวงพ่อมาที่โรงงานและกลับแม่สะเรียงไปแล้ว จะมาหาลื้อได้ยังไง ? นี่ท่านฝากทำน้ำมนต์มาให้ อาม่าแสงจันทร์บอกว่า “มาจริงๆน่ะ อั้วไม่ได้โกหก หรือฝันไป ท่านมากายเนื้อ มาเป่าหัวให้ จริงๆ”


เมื่ออาม่า ยืนยันแข็งขัน ทั้งสามีและภรรยา ต่างขนลุกซู่ ถึงคุณวิเศษของหลวงพ่อ และเมื่ออาม่าได้ดื่มน้ำมนต์ก็ปรากฏว่า พบโรคในทันทีและหายไปในที่สุด ทำให้ครอบครัวตั้งมณีธร นับถือหลวงพ่อเป็นอาจารย์องค์เดี่ยวและสุดใจจนถึงทุกวันนึ้ นึ้เป็นเหตุผล ที่อาม่าแสงจันทร์ พูดให้ผมฟัง สุดท้ายแกยังพูดด้วยน้ำเสียงเชื่อสนิทใจว่า

“อั้วเชื่อว่าหลวงพ่ออี๋เหาะได้ ไม่งั้นอี๋ จะมาหาอั้วได้ไง แม่สะเรียง กรุงเทพน่ะ”

อาม่าแสงจันทร์ ตอนนึ้ยังมีชีวิตอยู่ ท่านใดสงสัยก็สามารถไปถามท่านได้

ที่มาเว็บพลังจิต

——-

หลวงปู่อินสม หายตัว!?

เรื่องนึ้ พี่ดวงแก้ว ชาวเผ่ากะเหรี่ยง อ.สบเมย ได้เล่าให้ฟังว่า น้องสาวพี่ดวงแก้วได้มาช่วยล้างจาน ล้างแก้วให้หลวงปู่ หลวงปู่ก็ทำสมาธิก็อยู่หน้าพระประธานศาลา เมื่อล้างจานไปซักพักก็เลยหันหน้าไปดู ปรากฏว่าไม่เห็นหลวงปู่อยู่หน้าพระประธานแล้ว น้องสาวพี่ดวงแก้ว “ก็คิดอยู่ในใจว่า เอ๊หลวงปู่หายไปไหนน่ะ” ก็หันหน้ากลับไป และหันหน้ากลับมาใหม่ ปรากฏว่า !! เห็นหลวงปู่นั่งสมาธิอยู่ท่าเดิม น้องสาวพี่ดวงแก้ว ขยี้ตาแล้ว ขยี้ตาอีก หยิกแก้มอีก  “ เฮ้ย นี่เราไม่ได้ฝันไปนิ หลวงปู่ท่านหายตัวให้เราดูแล้ว”

ที่มาเว็บพลังจิต

 

 

ย่นระยะทาง

 

 

 

เณรดา ได้มาอยู่อุปฐากหลวงปู่อินสม ตั้งแต่ปี 2535-2541 แล้วได้สึกไป ได้เล่าให้ฟังว่า ตอนนั้น ท่อน้ำที่ห้วยปุ๊ 

 

 

ระยะห่างจากวัด 8 กิโลเมตร เกิดชำรุด ทำให้ที่วัดไม่สามารถใช้น้ำได้

หลวงปู่อินสม จึงพาคณะไปตรวจและซ่อมแซม ร่วมถึงเณรดาด้วย เมื่อดูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คณะจะกลับ

หลวงปู่อินสม สั่งให้ชาวบ้าน “กลับไปก่อน หลวงพ่อขอนั่งเล่นสักพัก แล้วเดี่ยวจะตามไป”

คณะชาวบ้านร่วมถึงพระเณร ก็เดินไปล่วงหน้า เดินไปไกลลิบ ก็ยังเห็นหลวงปู่นั่งอยู่ เมื่อไปถึงวัด ปรากฏว่า ??

 

ทุกคนตกใจตาตั้งเหมือนเห็นผี !!! เพราะหลวงปู่อินสม มารออยู่หน้าบันไดวัดแล้วทั้งคณะถามเป็นเสียงเดี่ยวกันว่า

 

“หลวงปู่มาถึงก่อนได้อย่างไร ในเมื่อพวกเราเดินทางมาก่อน” ท่านยิ้มนิดๆแล้วกล่าวว่า “เรามาทางพิเศษ”

ที่มาเว็บพลังจิต

 

หลวงปู่อินสม รู้ล่วงหน้า

พี่ธีรยุทธ ศิษย์เก่าแก่ “หลวงปู่อินสม” มาได้ ๒๐ ปี เล่าให้ฟังว่า ได้ไปกราบหลวงปู่ครั้งแรก และได้เรียนถามหลวงปู่ว่าผมจะอุปสมบทเป็นพระ หลวงพ่อพิจารณาว่าอย่างไรครับ ?

ท่านนิ่งไปชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า...  “ยุทธเธออย่าบวชเลย ยังไม่ถึงเวลา ไปมีครอบครัวก่อน ชดใช้กรรมไป แล้วค่อยบวช ไม่งั้นถ้าเธอบวชตอนนึ้เธอจะสึกแน่นอน”
พี่ยุทธตอนนั้นไฟแรงมาก ถึงขนาดบ่นในใจว่า “ไม่เชื่อหลวงพ่อหรอก จิตใจเรามั่นคงในพระศาสนาขนาดนึ้ ต้องการบวชเพื่อความหลุดพ้น จะสึกได้ไง”


เมื่อบวชได้พรรษา ๒ พรรษา ก็ปรากฏว่าที่หลวงปู่อินสม ทำนายไว้ ตรงทุกประการคือมีวิบากกรรมให้ต้องสึกและไปมีครอบครัวตามที่หลวงปู่ ได้กล่าวไว้ทุกประการ

พี่ยุทธพูดถึงตอนนึ้พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า... “น่าจะเชื่อหลวงพ่อตั้งแต่แรก ไม่น่าประมาทครูบาอาจารย์เลย ท่านพูดอะไรไว้ไม่มีผิด ถ้าเติมครูบาอาจารย์ก็คงไม่ผิดพลาดแบบนึ้”

ที่มาเว็บพลังจิต

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดท่าซุง ยกย่อง หลวงปู่อินสม “ถึงที่สุดแห่งธรรมแล้ว”

น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ หลวงพ่อสิริ สิริวัฒโน วัดตาล จ.นนทบุรี

เรื่องเล่าจาก sunny2  กระทู้ในเว็บพลังจิค ( 10 กันยายน 2012 )


วันนี้มาเล่าเรื่องน้ำมนต์ของหลวงพ่อครับ หลังจากที่ผมได้พบกับหลวงพ่อสิริ ครั้งแรกแล้ว พวกผมก็หาโอกาสไปอาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อเพราะรุ่นน้องที่เคยไปอาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อบอกว่าสุดยอดมาก จึงได้สอบถามกับลูกศิษย์ที่อุปัฏฐากหลวงพ่อที่วัดตาลถึงช่วงเวลาที่หลวงพ่อท่านอาบน้ำมนต์ ได้ความว่าท่านจะอาบน้ำมนต์เวลาประมาณบ่ายสองโมง เพราะปกติหลวงพ่อท่านจะฉันเพลมื้อเดียว หลังจากฉันเพลแล้วก็ทำกิจธุระส่วนตัว และจะออกมาอาบน้ำมนต์ให้ญาติโยมในช่วงประมาณบ่ายโมงกว่าๆถึงบ่ายสองโมง

พวกผมจึงเตรียมตัวไปถึงวัดก่อนบ่ายสองโมง ในวันนั้นจึงได้อาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อเป็นครั้งแรก ปกติหลวงพ่อหากไม่ติดกิจนิมนต์ท่านจะอาบน้ำมนต์ตามความประสงค์ของญาติโยมที่เดินทางมากราบทุกวัน บริเวณระเบียงที่อาบน้ำมนต์จะรับคนได้ประมาณ 30-40 คน ซึ่งในแต่ละวันก็จะมีญาติโยมมาอาบน้ำมนต์กันเต็มระเบียงและในบางวันก็มากจนล้น พวกผมเปลี่ยนเสื้อผ้านุ่งผ้าขะม้ารออาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อโดยนั่งพนมมือรอที่ระเบียงเรียงกันให้เป็นระเบียบเพื่อจะได้จุคนได้จำนวนมาก พอหลวงพ่อออกมาก่อนท่านจะเริ่มบทสวดทำน้ำมนต์ทุกครั้งท่านจะบอกว่า "เอามือลงก่อนก็ได้นะ เอามือลงก่อนก็ได้" หมายความว่าไม่ต้องนั่งพนมมือตลอดเวลา หลังจากนั้นท่านจะเริ่มบทสวดทำน้ำมนต์ซึ่งจะคล้ายๆกับบทสวดน้ำมนต์ที่นำมาลงไว้ข้างต้น ท่านใช้เวลาสวดทำน้ำมนต์ประมาณ 1 ชั่วโมง ซึ่งหากวันไหนมีคนไปอาบน้ำมนต์จำนวนมากจะไม่สามารถขยับตัวยืดแข้งยืดขาได้ พอท่านสวดเสร็จเหน็บชากินกันเป็นแถวๆ

จากการที่ไปอาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อบ่อยๆทำให้เห็นได้ว่าในแต่ละวันนั้นท่านจะสวดบททำน้ำมนต์ไม่เหมือนกัน หมายความว่าบทหลักๆท่านจะสวดคล้ายๆกันแต่จะมีบางบทซึ่งในแต่ละวันไม่เหมือนกัน ในบางวันมีบทต้องธรณีสาร ในบางวันอัญเชิญครูบาอาจารย์มาไม่เหมือนกัน เป็นต้น ทำให้ผมสังเกตุได้ว่าบุคคลที่มาอาบน้ำมนต์ในแต่ละวันนั้นอาจจะโดนของไม่ดีมาแตกต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้ คือ เมื่ออาบน้ำมนต์กับหลวงพ่อทีไรมันจะมีความรู้สึกเหมือนกับอิ่มเอมใจ สบายเนื้อสบายตัว ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรแต่หลายๆครั้งเข้าจึงได้เข้าใจ สมัยนั้นเมื่ออาบน้ำมนต์และเข้าไปกราบหลวงพ่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเวลาผมขับรถกลับบ้านจะรู้สึกเหมือนกับว่ามันอิ่มเอิบไปหมด อธิบายด้วยคำพูดลำบากครับ หลังจากนั้นหากมีโอกาสอาบน้ำมนต์เมื่อไรเป็นไม่พลาดครับ

มีอยู่หลายครั้งที่หลวงพ่อทำน้ำมนต์เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ท่านนั่งรอเฉยๆยังไม่อาบน้ำมนต์ในทันที ลูกศิษย์อย่างพวกผมเป็นอันเข้าใจได้ว่าเดี๋ยวจะต้องมีคนมาอย่างแน่นอน และก็เป็นจริงอย่างนั้นทุกครั้ง ท่านทราบว่ามีญาติโยมกำลังจะเดินทางมาอาบน้ำมนต์โดยไม่ต้องมีคนบอก ผมเองก็เคยจะไปอาบน้ำมนต์แต่ล่าช้าไป ท่านทำน้ำมนต์เสร็จเรียบร้อยแล้วก็นั่งรอ พอผมไปถึงลูกศิษย์อุปัฏฐากหลวงพ่อก็บอกให้เปลี่ยนผ้าเลยหลวงพ่อรออยู่ทั้งที่ผมก็ไม่เคยบอกว่าวันนี้จะเข้าไปกราบหลวงพ่อ

เรื่องที่แปลกมหัศจรรย์และประทับใจของผมเกี่ยวกับการอาบน้ำมนต์ครั้งหนึ่ง คือ วันนั้นที่วัดตาลอากาศยามบ่ายร้อนอบอ้าว ญาติโยมทั้งชายและหญิงรวมทั้งผมนั่งรออาบน้ำมนต์เต็มระเบียงตามปกติ เมื่อหลวงพ่อทำน้ำมนต์เสร็จเรียบร้อยแล้วท่านเริ่มอาบน้ำมนต์ให้กับญาติโยมตามลำดับ พอท่านสาดน้ำมนต์มาถึงผมในครั้งนั้นมีความรู้สึกว่าเหมือนมีเข็มแหลมหลายร้อยหลายพันเล่มทิ่มแทงมาที่ตัวผม และเนื้อตัวรู้สึกรัดไปหมดและเป็นทุกครั้งที่ท่านสาดน้ำมนต์มา หลังจากนั้นอาการจะเริ่มเปลี่ยนไปพอท่านสาดน้ำมนต์วนมาถึงผมใหม่อีกครั้งหนึ่ง ผมเร่ิมมีความรู้สึกหนาวไปทั้งตัว หนาวประเภทที่เรียกว่า "หนาวถึงกระดูก" ทั้งที่คนอื่นไม่เป็นอะไรเลย อากาศยามบ่ายวันนั้นร้อน ผู้หญิง เด็กๆตัวเล็กๆไม่เป็นอะไร แต่ผมกลับรู้สึกว่าหนาวมากๆหนาวจับจิตจับใจเลยทีเดียว จนกระทั่งอาบน้ำมนต์เสร็จผมลุกขึ้นหนาวสั่นไปทั้งตัว โยมอุปัฏฐากหลวงพ่อซึ่งนั่งดูอยู่ได้รินน้ำชาร้อนจนควันขึ้นส่งให้ผมทันทีที่ผมเดินออกไปจากระเบียง ผมรับน้ำชาร้อนๆแก้วนั้นซดหมดแก้วโดยไม่รู้สึกว่ามีความร้อนแต่อย่างใด ผมบอกว่าผมไม่รู้เป็นอะไรหนาวมาก โยมอุปัฏฐากหลวงพ่อนั่งหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ตอบอะไร เรื่องนี้ไม่ได้เกิดกับผมเพียงคนเดียว มีพี่ที่สนิทกันเคยเป็นมาก่อนแล้ว ตอนแรกผมเข้าใจว่าผมคงจะโดนของอะไรมาแน่นอนจึงเกิดอาการแบบนี้ แต่พี่ที่สนิทกันเคยเล่าเรื่องดังกล่าวให้หลวงพ่อฟังว่ามีอาการแบบเดียวกันนี้ ตอนแรกท่านก็ยิ้มๆไม่ตอบอะไร พี่ที่สนิทกันก็เล่าย้ำๆให้หลวงพ่อฟัง ท่านเลยบอกว่า "เคยมีคนที่สักหนุมานไว้ที่นี่(ชี้ที่ต้นแขน)แล้วเป็นแบบนี้นะ" จึงได้เข้าใจว่าท่านได้ประสิทธิของดีไว้ให้ในตัว

เรื่องเล่าและประสบการณ์ของผมนี้เป็นความคิดเห็นโดยส่วนตัวนะครับหากผิดพลาดประการใดกระผมขอน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เดียวครับ

สังขาร หลวงพ่อด่วน วัดบางนอน เผาไม่ไหม้ แม้แต่จีวรและแว่นตาที่สวมใส่ หนึ่งในเหตุการณ์ที่จารึกไว้ในตำนานของแผ่นดิน

ย้อนไปเมื่อปลายปี พ.ศ 2550 ขณะที่หลวงพ่อด่วน ถามวโร อดีตเจ้าอาวาสวัดบางนอน อายุ 91 ปี ท่านเกิดอาพาธและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลระนอง ตั้งแต่ปลายเดือนกันยายนปีนั้นในช่วงเวลาประมาณ 20 วัน ที่นอนอาพาธอยู่ มีหลายครั้งที่ท่านเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น เอ่ยปากบอก “ เราจะสร้างหลวงปู่ทวด องค์ใหญ่นิ “ 

 

ผู้เฝ้าดูแลและลูกศิษย์ที่เข้าเยี่ยมหลวงพ่อคิดว่าท่านคงเพ้อตามประสาผู้มีอายุ เพราะท่านเคยตั้งใจไว้ว่าจะสร้างหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่มานานแล้ว จนกระทั่งถึงวันที่ 17 ตุลาคม 2550 เวลาประมาณ 9 โมงเช้า หลังจากท่านฉันเช้าเสร็จ ท่านลุกขึ้นนั่ง พูดด้วยน้ำเสียง  แน่วแน่จริงจังถึงการสร้างหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ย้ำๆซ้ำๆ อีก แล้วกล่าวต่อว่า “ กูไม่ค่อยไหวแล้ว พวกเอ็งต้องช่วยข้าสร้างหลวงปู่นะ ” 

 

สักพักท่านก็นอน ลงแล้วก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “กูตายก็อย่าเผากูนะ กูร้อน ถ้าไม่เชื่อเอ็งจะได้เห็นกัน “ทุกคนที่มากราบเยี่ยมท่าน ก็ได้แต่นิ่งรับฟังกันและยังคิดว่าที่ท่านพูดเพราะท่านอายุมากอาจจะหลงลืมบ้าง

เพราะประโยคว่า “ถ้ากูตายอย่าเผากูนะ”ทุกคนเคยได้ยินท่านพูดก่อนที่จะเข้าโรงพยาบาลแล้ว และคิดว่าท่านคง กระเซ้าเล่น จนกระทั่งเวลา16.50 น. วันนั้นท่านก็มรณภาพลงอย่างสงบ คณะศิษย์จึงนำร่างท่านกลับมาที่วัด เพื่อตั้งบำเพ็ญกุศล ที่วิหารพระนอน บนยอดเขาวัดบางนอน จังหวัดระนอง โดยจัดพิธีสวดพระอภิธรรม 22 คืน และมีกำหนดการพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2550 ซึ่งในวันนั้นมีฝนโปรยปรายเสมือนน้ำมนต์ประพรมตลอดทั้งวัน หลังจากเสร็จสิ้นตามกำหนดพิธีการ จนลุล่วงยามค่ำคืนที่จะทำการเผาร่างท่านบนเมรุลอยกลางแจ้งบริเวณลานบนยอดเขา ท่ามกลางศิษย์และผู้ศรัทธาที่มาร่วมงานหลายพันคน เมื่อถึงเวลาประมาณ 3 ทุ่ม สัปเหร่อเริ่มนำถ่านฟืนรองที่ร่างท่าน แล้วจึงราดน้ำมัน จนทั่วร่างท่านแล้วทับด้วยถ่านฟืนอีกครั้งหนึ่ง จึงทำการจุดไฟ จนแสงไฟลุกโชติช่วงขึ้นมาเป็นแสงสว่างวงใหญ่ ท่ามกลางความอาลัยของลูกศิษย์นับพัน  

จนผ่านไปได้สักพัก จู่ๆ ไฟก็ดับวูบลงอย่างปริศนา สัปเหร่อจึงนำตัวเป่าลมมาช่วยในการติดไฟ และราดน้ำมันเพิ่ม จึงจุดไฟอีกครั้ง จนไฟลุกไหม้ขึ้นอีก คราวนี้สูงมากแสงของไฟสร้างความสว่างไปทั่วลานวัด เปลวไฟเกือบถึงยอดเมรุด้านบน จนเจ้าหน้าที่ต้องรื้อผ้าที่อยู่ด้านบนยอดเมรุออก

เมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงของไฟที่กำลังเผาร่างท่าน โดยถ่านฟืนดังเปรี้ยะๆ แตกออกมาเป็นระยะๆ จากฤทธิ์ของความร้อนที่สุมร่างท่านไว้จู่ๆ ไฟก็ดับวูบลงอีกครั้งหนึ่ง แต่กลับมีแต่ควันขาวเหมือนหมอกมาแทนที่ของเปลวไฟ คราวนี้สัปเหร่อราดน้ำมันก๊าดเพิ่มและเพิ่มตัวเป่าลมเป็น 3 ตัว แล้วจึงจุดไฟอีกครั้ง ครั้งนี้ไฟติดลุกไหม้อย่างรุนแรงและไหม้นานจนเกือบชั่วโมง ดูเหมือนทุกอย่างเป็นปกติดี ท่ามกลางสายตาศิษย์นับพันคนที่ไม่ย้อท้อ รอส่งดวงวิญญาณของหลวงพ่อ แต่มีส่วนหนึ่ง ลึก ๆ แล้วเหมือนต้องการรอพิสูจน์อะไรบางอย่าง นั้นคือคำพูดของหลวงพ่อที่ไม่ให้เผา เพราะคำ ๆ นี้รู้กันทั่วเมือง แต่มีทั้งคนเชื่อและไม่เชื่อ จนช่วงเวลาที่สัปเหร่อเข้าไปเติมถ่านเพิ่มและใช้เหล็กยาวเกลี่ยถ่านฟืนเพื่อให้ทั่วร่างท่าน จู่ๆ ก็ได้ยินสัปเหร่อร้องเสียงดังลั่น “ผมยอมแล้ว เผามาเป็นร้อยเป็นพันไม่เคยเจอ ผมยอมแล้วหลวงพ่อ” พร้อมกับก้มลงกราบที่พื้น ทำให้ผู้คนจำนวนมาก ที่ยืนรายล้อมอยู่ข้างเมรุวิ่งฮือกันขึ้นไปบนเมรุ เพื่อดูด้วยสายตาตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้น จนทางวัดต้องประกาศห้ามขึ้น ผ่านเครื่องขยายเสียง เพราะกลัวเมรุถล่มลงมา 

สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงหน้าทำให้ต้องตกตะลึงกัน คือร่างหลวงพ่ออยู่คงเดิมสภาพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำมันก๊าด ไฟไม่สามารถเผาร่างท่านได้ รวมถึงแว่นตาที่ท่านสวมใส่ มีเพียงเขม่าควันจับที่บริเวณจีวร ตามแขนและแว่นตาท่านเท่านั้น แต่ส่วนของโลงไม้ที่ใส่ร่างท่านรวมถึงถ่านฟืนไฟได้เผาผลาญกลายจนกลายเป็นเถ้ากองอยู่กับพื้น 

ด้วยความทึ่งในบารมีความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อ ผู้คนที่เบียดเสียดขึ้นไปรายล้อมร่างหลวงพ่อบนเมรุยกมือพนมเหนือหัวพร้อมกับเริ่มดึงจีวรและแย่งกันอุ้มร่างท่าน โดยจับไปที่ตะแกรงเหล็กรองร่างท่านเพื่อจะยก แต่ด้วยความร้อนของตะแกรงเหล็กที่ถูกไฟเผามานานเนื้อเหล็กยังแดงอยู่ด้วยฤทธิ์ของไฟหลายคนจึงนำน้ำมาราด เพื่อดับความร้อน ทำให้เถ้าถ่านฟุ้งกระจายไปทั่ว ท่ามกลางเสียงไชโย โห่ร้องของคนนับพัน และคละเคล้าไปด้วยเสียงสาธุดังสนั่นไปทั่วบริเวณวัด พร้อมกับคนนับพันวิ่งขึ้นยื้อแย่งจีวรหลวงพ่อจนทางวัดต้องนำร่างท่านใส่ โลงไม้ป้องกันการแย่งชิงจีวร ขณะที่นำร่างท่านมาที่วิหารพระนอน ระหว่างทางก็ยังมีผู้คนยื่นมือเพื่อสัมผัสกับโลงไม้หรือจับชายเสื้อผู้ที่ยกโลงหลวงพ่อพร้อมกับกล่าวสาธุ ๆ ตลอดทาง    

เมื่อถึงวิหารแล้วจึงนำร่างท่านมาเช็ดตัวและเปลี่ยนจีวรให้ท่าน เนื่องจากชุ่มโชกไปด้วยน้ำมันก๊าดและเขม่าไฟที่ติด อยู่ทั่วร่าง เป็นความมหัศจรรย์เหนือปรากฎการณ์ธรรมชาติท่ามกลางสายตาของผู้ที่อยู่ร่วมงานหลายพันคนในคืนนั้น เชื่อว่าเป็นเพราะตบะบารมีของหลวงพ่อที่สั่งสมไว้ ทำให้ก่อเกิดอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์ ประจักษ์แก่สายตา ผู้คนในค่ำคืนนั้น  

ปัจจุบันทางวัดได้บรรจุร่างท่านไว้ในโลงแก้ว ตั้งอยู่ในวิหารของท่าน เพื่อให้สาธุชนได้กราบไหว้ขอพรบารมีจวบจนถึงปัจจุบัน

 การปลุกเสกวัตถุมงคลของหลวงปู่แหวน เสุจิณโณ เล่าไว้โดยหลวงพ่อฤาษีลิงดำ

ต่อไปนี้เป็นคำเล่าของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ แห่งวัดท่าซุง เมืองอุทัยธานี ท่านเคยเล่าให้ลูกศิษย์ของท่านฟัง แล้วมีการนำมาถ่ายทอดลงในหนังสือโลกทิพย์ ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๑ ปี พ.ศ.๒๕๒๕ โดย สิทธา เชตวัน ซึ่งผมอ่านแล้วพบว่ามีความน่าสนใจมาก และน่าจะนำมาเล่าสู่กันฟังเอาไว้เพราะเป็นเรื่องที่หาอ่านได้ยากยิ่งในปัจจุบัน จึงขอนำมาเล่าเอาไว้ในบัญชรนี้ มีเนื้อความตอนหนึ่งว่า

ตลอดระยะเวลาที่หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ แห่งวัดดอยแม่ปั๋ง อ.พร้าว จ.เชียงใหม่ มีชีวิตอยู่นั้น ท่านไม่เคยสนใจเรื่องการสร้างพระเครื่องแปลกๆ พิสดาร ตลอดจนเครื่องราง ของขลังเลย มีแต่พระและฆราวาสลูกศิษย์ลูกหาจัดสร้างขึ้น แล้วขนไปให้ท่านปลุกเสกบ้าง ซึ่งท่านก็มีเมตตาไม่ขัดข้อง

หลวงปู่แหวน ท่านกล่าวเอาไว้ว่า ชาวบ้านทั้งหลายยังติดข้องอยู่ในโลกธรรม โลกียสมบัติ ยึดถือตัวตน บุคคลเราเขา ยังเวียนว่ายตายเกิด ไม่มีโอกาสจะเป็นนักบวชกระทำจิตตัดกิเลส หาทางหลุดพ้น ได้สะดวก จำเป็นอยู่เอง ที่ชาวบ้านจะต้องยึดถือพระเครื่องเป็นที่พึ่ง อย่างน้อยพระเครื่องก็เป็นจุดให้ชาวบ้านเข้าถึงความดี ระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า จึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย ที่ชาวบ้านจะมีพระเครื่องไว้ติดตัว

"ปู่ก็เสกให้ ใครเอามาให้ ก็ต้องเสกให้ไป ด้วยความเมตตานั่นแหละ หลานเอ๊ย" 

หลวงปู่แหวน กล่าวไว้อย่างนี้ เมื่อคณะศรัทธาจากที่ต่างๆ ทั่วสารทิศ หอบหิ้วขนเอาพระ เครื่องรางของขลัง ไปให้ท่านปลุกเสกถึงวัด

ตอนนั้นหลวงปู่แหวน ท่านแก่ชรามากแล้ว ด้วยวิสัยสังขาร หูตึง เดินเหินไม่สะดวก ทางวัดจึงต้องจำกัดเวลาให้ชาวบ้านเข้านมัสการ ไม่ค่อยจะให้ท่านเดินทางไกลไปร่วมปลุกเสกพระเครื่อง ในพิธีพุทธาภิเษกใดๆ ง่ายๆ นอกจากว่า หลวงปู่จะยินดีเต็มใจไปเองจริงๆ ทั้งนี้ก็เพื่อจะถนอมชีวิตของหลวงปู่แหวน ไว้ให้ยืนนานเป็นมิ่งขวัญของวัดและประชาชน ผู้เคารพศรัทธาทั้งหลาย ต่อไปให้นานเท่านาน นั่นเอง

ว่ากันว่ามีสิ่งที่น่าสังเกตอยู่อย่างคือ พระเครื่องรางของขลังใดๆ ที่พระและฆราวาส นำไปขอเมตตาจิต จากหลวงปู่แหวน เพื่อให้ท่านปลุกเสกให้นั้น หลวงปู่แหวนจะปลุกเสกให้อย่างมากไม่เกิน ๙ นาที บางครั้งก็เสกให้ ๓ นาที ๕ นาทีบ้าง เป็นอันว่าใช้ได้ การปลุกเสกนี้ไม่มีพิธีรีตองใดๆ ทั้งสิ้น ต้องไปนอนอยู่ที่วัดรอให้หลวงปู่แหวนออกมาจากห้อง พอท่านออกมาก็ขนสิ่งที่จะปลุกเสกเข้าไปกราบนมัสการท่านทันที แล้วท่านก็จะทำให้ ในเดี๋ยวนั้น ทำปุ๊บเสร็จปั๊บ ก็เป็นอันว่าแล้วกันไป เสร็จสิ้นเรื่อง เปิดโอกาสให้ผู้คนอื่นๆ เข้าไปนมัสการท่านตามคิว ซึ่งแน่นขนัดอยู่ทุกวัน ไม่มีขาด 

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ แห่งวัดท่าซุง อุทัยธานี ท่านได้เล่าถึงบรรยากาศการปลุกเสกพระ ที่ลูกศิษย์ต่างถอดสร้อย รวมพระเครื่องต่างๆ รอให้หลวงปู่แหวน ว่า

"พอใครขนเอาเครื่องรางไปวางเสร็จ หลวงปู่แหวนก็ตั้งท่าสงบใจสงเคราะห์ อาตมาก็จับดู จิตของหลวงปู่แหวน ดูอารมณ์จิตของท่านว่าจะทำยังไง ครั้นแล้ว ก็เห็นอารมณ์จิตของหลวงปู่แหวนผ่องใสเป็นดาวประกายพฤกษ์เต็มดวง ลอยอยู่ในอกท่าน 

เวลานั้นกำลังจิตของหลวงปู่แหวน ก็คิดว่า ขออาราธนาบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ ให้มาโปรดช่วยทำของเหล่านี้ ให้เกิดความศักดิ์สิทธิ์ เป็นมิ่งขวัญมงคล ของบรรดาท่านพุทธบริษัท ให้เข้าถึงพระธรรม โดยความจริง หลวงปู่แหวนไม่คิดว่าเสกให้เอาไปตีกับชาวบ้าน เอาไปปล้นชาวบ้าน ท่านเสกให้คนเข้าถึงธรรม ท่านนึกในใจต่อไป หลวงปู่แหวนก็อาราธนาบารมีของพระอรหันต์ทั้งหมด บารมีของพรหม ของเทวดาทั้งหมด ตลอดจนกระทั่งครูบาอาจารย์ 

พอถึงพระอรหันต์ อาตมาก็เห็นหลวงปู่ตื้อ ปรี๊ดมาถึงข้างหลัง เอากำปั้นลงหลังอาตมาปั๊บเข้าให้ แล้วถามว่า เฮ้ย... มึงมานั่งอยู่ทำไมวะ อาตมาก็เลยบอกไปว่านี่ ... พระผี ไม่ต้องพูด หลวงปู่แหวนเชิญพระผีนะ ไม่ได้เชิญพระมีเนื้อหนังมังสา มีหน้าที่อะไรก็ทำไป แล้วก็ได้เห็นกระแสจิตหลวงปู่แหวน เป็นประกายพฤกษ์พุ่งออกมาจากอก สว่างเจิดจ้า ใหญ่เหลือเกิน คลุมเครื่องรางของขลังทั้งหมด แสงสว่างประกายพฤกษ์ของจิตพระอรหันตเจ้า แทรกลงไปในเครื่องรางของขลัง อยู่ผิวด้านหน้ายันข้างล่างสุด เรียกว่าคลุมหมดอาบลงไปหมดเลย โพลงสว่างสุกปลั่งไปหมด คล้ายตกอยู่ในเบ้าหลอม เป็นกระแสสว่างของจิตที่เยือกเย็น เต็มไปด้วยอำนาจพุทธบารมี เห็นแล้วรู้สึกเยือกเย็นสบายอย่างประหลาด บอกไม่ถูก”

นี่เป็นการปลุกเสกพระเครื่องรางของขลังของหลวงปู่แหวน อริยสงฆ์แห่งเมืองเหนือ ซึ่งใช้เวลาไม่ถึง ๓ นาที แต่ทว่า อานุภาพยิ่งใหญ่ ทรงความขลังศักดิ์สิทธิ์ เลิศล้ำได้อย่างน่ามหัศจรรย์ ยกเว้นเหรียญรุ่นเราสู้ ที่ท่านเมตตานั่งปรกนานถึง ๔๕ นาที 

แต่เหรียญของหลวงปู่แหวนที่ได้รับความนิยมของนักสะสมสุดๆ คือวัตถุมงคลที่นิยมมากคือ เหรียญหลวงปู่แหวน รุ่นแรก พิมพ์หน้าวัว 

กล่าวสำหรับพระเครื่องหลวงปู่แหวน นั้นควรปรึกษาผู้รู้ ก่อนจะตัดสินใจเช่าบูชา เพราะในปัจจุบันมีพระเครื่องหลวงปู่แหวนปลอมเกิดขึ้นมาอย่างมากมาย เรื่องพุทธคุณโดดเด่นในเรื่องเมตตามหานิยม ค้าขายเจริญรุ่งเรือง การเดินทางแคล้วคลาดปลอดภัย

 

หลวงพ่อฤาษีลิงดํา วัดท่าซุง แนะวิธีห้อยพระเครื่อง ที่ถูกต้องให้มีอิทธิฤทธิ์เต็มที่ 

หลายคนนั้นก็มีความเชื่อในเรื่องของการห้อยพระเครื่อง พระต่างๆไว้กับตัวเพื่อที่จะป้องกันภัยคุ้มครองเรา ให้มีความแคล้วคลาดปลอดภัยจากภัยอันตรายทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่มองเห็นหรือสิ่งที่มองไม่เห็นนั่นเอง แถมยังเป็นการเสริมสิริมงคลให้กับตนเองได้มากยิ่งขึ้น แต่บางคนนั้นก็อาจจะไม่รู้ว่าการห้อยพระที่ถูกต้องนั้นควรจะทำอย่างไร วันนี้เราจึงมีคำแนะนำการห้อยพระที่ถูกต้องจาก "หลวงพ่อฤาษีลิงดำ" มาฝากกัน
หลวงพ่อฤาษีลิงดำได้กล่าวไว้ว่า พระของฉันหรือของๆที่ฉันออกแจกก็ตาม ฉันไม่เคยบอกว่าของๆฉันเป็นของคงกระพันชาตรี อันนี้ต้องจำกันไว้ด้วย ใครที่รับของๆฉัน แล้วจงทราบว่า ฉันไม่เคยรับรองเรื่องคงกระพันชาตรีเพราะเรื่องนี้ถ้าใครรับรองคนนั้นก็โง่ มันเป็นกฏของกรรม คนที่เหนียวๆ ยิงไม่ออกฟันไม่เข้า แต่ก็ทะลุทุกราย ถ้ากรรมชั่วมันเข้ามาถึงแล้ว กรรมใดที่เป็นบาปมันก็เปิดโอกาสให้คนหนังเหนียวนี่ตายเพราะอาวุธนับไม่ถ้วน

ความมุ่งหมายในการใช้พระคล้องคอ โดยมากพวกเรามักเข้าใจผิดกัน ที่พระท่านทำไว้ให้คล้องคอ ก็หมายถึงว่า บุคคลที่มีใจเคารพในพระพุทธเจ้า มีใจเคารพในพระธรรม มีใจเคารพในพระอริยสงฆ์ แต่ทว่ามีกำลังใจในการเข้าถึงพระรัตนตรัยทั้ง 3 ประการยังอ่อนอยู่ ฉะนั้น จึงได้ทำรูปเปรียบของพระพุทธเจ้าก็ดี รูปเปรียบเทียบของพระสงฆ์องค์ใดองค์หนึ่งก็ดี ที่เป็นที่เคารพนับถือห้อยคอไว้ ถ้าหากว่าเรานึกถึงพระท่านไม่ออก จะได้นำพระขึ้นมาดู รูปนี้เป็นรูปขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ทรงแนะนำให้เราปฏิบัติดีปฏิบัติชอบตามระบอบแห่งความดีที่เรียกว่า พระธรรมวินัย

นี่คือความเป็นจริงเป็นความมุ่งหมายของผู้ทำต้องการอย่างนั้น หมายความว่าคนที่มีพระห้อยคอ ควรจะทำใจอย่างพระหรือมิฉะนั้นคนที่มีพระห้อยคอ ก็ควรที่จะทำตามพระแนะนำ ให้ปฏิบัตดี ปฏิบัติชอบ แต่พวกเราก็กลับมาพลิกแพลงเสียเอาพระไปตีกับชาวบ้านเขา ไปยุให้พระตีกัน

พระที่นำมาห้อยคอนี่ พระท่านทำขึ้นมาก็ด้วยอาศัยอำนาจของพระพุทธานุภาพนะ อำนาจของพระพุทธานุภาพนี่สามารถที่จะช่วยคนที่ยังไม่ถึงอายุขัยให้พ้นจากอันตรายได้ ที่เรียกว่า "พระเครื่อง" อันนี้ใช้ได้ แต่ถ้าหากจะเรียก "เครื่องรางของขลัง" อันนี้ใช้ไม่ได้ พระทุกองค์ท่านทำมาไม่ใช่ของขลังท่านทำมาด้วย วิธีที่เรียกว่า พุทธศาสตร์ ไม่ใช่ ไสยศาสตร์ พุทธศาสตร์กับไสยศาสตร์มีค่าต่างกันพวกของขลังนี่เป็นไสยศาสตร์ เขาทำมาเพื่อขายสำหรับพุทธศาสตร์ เขาทำเพื่อการสงเคราะห์เพื่อให้บุคคลที่มีพระประเภทนี้ไว้ ถ้ามีจิตใจเคารพในคุณพระรัตนตรัย ถ้าไม่ถึงอายุขัยถ้าอันตรายของชีวิตพึงจะเกิดขึ้น ก็สามารถปลอดภัยจากอันตรายนั้นได้

ทั้งนี้ การห้อยพระนั้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบไม่ใช่ของขลังที่จะทำให้เรานั้นคงกระพันชาตรี เราควรที่จะให้พระด้วยความที่เรานั้นเคารพนับถือเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา เพราะว่าพระนั้นเป็นตัวแทนของพระพุทธศาสนานั่นเอง อย่าที่จะหวังพึ่งพระนั้นจะคุ้มครองในเรื่องของการเป็นของขลังต่างๆที่เขาว่ายิงไม่เข้าฟันไม่ออก
ขอบคุณข้อมูล : samutpokdum

 

ผีมีไว้ให้พระไล่!! หญิงเคราะห์ร้ายถูกผีตายโหง "หมายหัว" หมอผีกี่รายก็ส่ายหน้าจนปัญญาแก้ แต่สุดท้าย "หลวงปู่ดู่" ช่วยไว้ได้ทัน!

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องของ "วิญญาณผีตายโหง" ที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับ "หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ" วัดสะแก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เรื่องมีอยู่ว่า

มีครอบครัวหนึ่งอยู่ที่อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ครอบครัวนี้อยู่กันมาด้วยความปกติสุข จนกระทั่งวันหนึ่ง ลูกสาวคนหนึ่งไปธุระนอกบ้าน พอกลับมาถึงบ้านก็ล้มฟุบลงไปเหมือนคนหมดสติกะทันหัน พ่อแม่ญาติพี่น้องพากันตระหนกตกใจ รีบเข้าไปปฐมพยาบาลอย่างโกลาหล

ครั้นลูกสาวฟื้นคืนสติก็กลับมีลักษณะท่าทางผิดแปลกไปจากเดิมดุจเป็นคนละคน แววตาขุ่นขวางน่ากลัว เวลาเอ่ยปากพูดออกมาก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นแหบห้าวประหนึ่งเสียงผู้ชาย รวมทั้งถ้อยคำวาจาก็เหมือนเป็นคนอื่นพูด มีการเรียกเอาอาหารสด อาหารคาว มากินอย่างมูมมาม คล้ายกับอดอยากหิวโหยมานาน
พ่อแม่เห็นลูกสาวมีกิริยาอาการเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แถมยังพูดกันไม่รู้ความเหมือนเสียสติ ก็รู้แน่ว่าคงจะมีวิญญาณร้ายมาเข้าสิง จึงออกไปตระเวนหาหมอผีผู้มีอาคมแก่กล้ามาขับไล่วิญญาณที่เข้าสิงให้ออกไป เมื่อหมอผีมาถึงบ้านก็เริ่มทำพิธีไล่ผีด้วยคาถาอาคม ซึ่งมันก็ออกไปอย่างง่าย ๆ พ่อแม่ญาติพี่น้องจึงโล่งอกโล่งใจ...คิดว่าเหตุร้ายคงจะยุติลงเพียงเท่านี้

แต่ที่ไหนได้... อีกไม่กี่วันต่อมา วิญญาณร้ายตนเดิมก็มาเข้าสิงลูกสาวอีก คราวนี้มันถึงกับประกาศว่า "มันคือวิญญาณของชายคนหนึ่งซึ่งถูกยิงตายบริเวณหลังวัดใกล้ ๆ บ้าน เมื่อเห็นลูกสาวเจ้าของบ้านคนนี้เดินผ่านไป มันจึงเกิดความพอใจและต้องการจะเอาไปเป็นเมียให้ได้"!!

คราวนี้พ่อแม่ของหญิงสาวก็ยิ่งตื่นตระหนกตกใจ เพราะถ้าผีตายโหงถึงขั้นจะเอาลูกสาวของตนไปเป็นเมียเช่นนี้ก็เท่ากับว่ามันมีเจตนาจะทำให้ถึงตายแน่ ๆ พ่อแม่ของหญิงสาวจึงต้องตระเวนหาสารพัดหมอผีมาขับไล่วิญญาณร้ายออกไปให้ได้ แต่ก็ไม่มีผู้ใดทำได้สำเร็จแม้แต่รายเดียว

เป็นเวลานานถึงสามปีเต็ม ๆ ที่หญิงสาวถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างกับคนตกเป็นทาสของผีตายโหงซึ่งจะคอยรังควานเป็นระยะ ๆ เธอไม่เป็นอันกินอันนอน ร่างกายผ่ายผอมทรุดลงอย่างน่าใจหาย ภาวะเช่นนี้ได้กดดันบีบคั้นครอบครัวนี้ให้เผชิญกับความทุกข์ทรมานใจอย่างแสนสาหัส และถ้าหากไม่ได้รับการช่วยเหลือจากวิบากกรรมครั้งนี้ก็เชื่อแน่ได้ว่าหญิงสาวคงจะต้องถึงแก่ชีวิตอย่างแน่นอน
แต่เดชะบุญที่วาสนากรรมดีของหญิงสาวผู้นี้ยังมีอยู่...เมื่อมีคนที่รู้จักกับพ่อของเธอมาบอกว่า ควรจะไปขอความเมตตาจากหลวงปู่ดู่ วัดสะแก เพราะท่านเป็นพระเถระที่มีอานุภาพจิตสูงมาก สามารถช่วยขจัดปัดเป่าความทุกข์ทรมานของหญิงสาวจากการย่ำยีบีฑาของวิญญาณร้ายได้ ผู้เป็นพ่อจึงตกลงใจเดินทางไปยังวัดสะแกทันที

เมื่อพ่อของหญิงสาวเดินทางไปถึงวัดสะแกก็พบว่าหลวงปู่ดู่กำลังพูดคุยอยู่กับศิษย์คนหนึ่งของท่าน พ่อของหญิงสาวจึงเข้าไปกราบนมัสการท่าน ท่านก็ทักทายปราศรัยถามไปว่ามีเรื่องอะไรถึงได้มาที่นี่ ชายผู้แบกทุกข์ก็เล่าเรื่องที่เกิดกับลูกสาวให้ท่านฟังอย่างละเอียด และขอความเมตตาจากท่านให้ช่วยกรุณาปลดเปลื้องความทุกข์ให้ด้วย

หลวงปู่ดู่นั่งรับฟังเงียบ ๆ เมื่อทราบจุดประสงค์ของพ่อของหญิงสาวแล้ว ท่านก็หันไปบอกลูกศิษย์ซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ ว่า

"แกช่วยเขาที... เอาบุญ"
ศิษย์ผู้นี้เป็นนักปฏิบัติธรรม ฝึกความเพียรทางจิตอยู่กับหลวงปู่ดู่มานานพอสมควรจนเป็นที่ไว้วางใจของท่าน เมื่อท่านสั่งเช่นนั้น เขาก็ประนมมือรับคำ

พ่อของหญิงสาวจึงถามหลวงปู่ดู่ว่าจะให้นำตัวลูกสาวมาที่วัดหรือไม่ ... ท่านตอบสั้น ๆ ว่า "ไม่ต้อง"
จากนั้น หลวงปู่ดู่และศิษย์ของท่านก็นั่งหลับตาเจริญสมาธิพร้อม ๆ กัน ณ ที่ตรงนั้นเลย โดยไม่ต้องจัดเครื่องสักการะบัตรพลีมาประกอบพิธีแต่อย่างใด แม้แต่ดอกไม้ธูปเทียนก็ไม่มีแม้แต่อย่างเดียว พ่อของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายจึงแอบคิดลังเลสงสัยว่า หลวงปู่ดู่จะช่วยลูกสาวให้พ้นจากอำนาจผีร้ายได้อย่างไร เพราะไม่เห็นมีพิธีกรรมอันเข้มขลังดังเช่นที่เคยเห็นพวกหมอผีผู้มีวิชาอาคมกระทำกันมา
เวลาผ่านไปไม่ถึงอึดใจ หลวงปู่ดู่ก็พูดขึ้นเพื่อบอกกับศิษย์ของท่านว่า

"เรียกผีมารับบุญหลวงปู่ทวด...รับบุญข้า ให้โมทนาซะ...จะได้ไปดี เป็นผีก็ไปเอาเมียผี ไม่ใช่เอาเมียคน รับบุญไปจะได้เมียนางฟ้าเยอะแยะ ... ดูด้วยว่าผีรับแล้วหรือยัง"!!

ศิษย์ของท่านนั่งสงบนิ่งอยู่ในสมาธิ คงจะติดต่อกับหลวงปู่ดู่ด้วยจิต จากนั้นหลวงปู่ก็พูดขึ้นอีกว่า
"รับแล้วใช่ไหม...ไปเกิดซะ! เอาละ...หมดเรื่อง!"

พ่อของหญิงสาวแม้จะเคารพหลวงปู่ดู่เพียงไรก็ยังไม่วายลังเลสงสัยว่า ท่านจะช่วยลูกสาวให้พ้นจากอำนาจผีร้ายได้อย่างไร เพราะไม่เห็นท่านประกอบพิธีที่ชวนให้เกิดความขลังอย่างใดเลย อีกทั้งลูกสาวก็อยู่ไกลถึงอำเภอนครหลวง ซึ่งท่านก็ไม่รู้ว่าบ้านเรือนตั้งอยู่ที่ไหน กิริยาอาการที่วิญญาณผีตายโหงเข้าสิงลูกสาวเป็นอย่างไร และท่านก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นลูกสาวคนไหนที่ถูกผีสิง

เมื่อหลวงปู่ดู่และศิษย์ถอนจิตออกจากสมาธิและผ่อนคลายอิริยาบถแล้ว ศิษย์ของท่านก็บอกกับชายคนนั้นว่า
"ตอนนี้เขาไปเกิดแล้ว ... ผีเป็นเหตุ! ลุงกลับบ้านไปลองดู ... ถ้าลูกสาวไม่เป็นอะไรแสดงว่าหาย"

พ่อของหญิงสาวเคราะห์ร้ายก้มกราบหลวงปู่ดู่ด้วยความปีติยินดี แล้วก็นมัสการลากลับไป
เวลาผ่านไปเกือบเดือน ชายคนเดิมก็เดินทางมาที่วัดสะแกอีกครั้ง เขาเข้าไปกราบนมัสการหลวงปู่ดู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แล้วรายงานให้หลวงปู่ทราบว่า
"ลูกสาวหายดีแล้วครับ ... ตั้งแต่วันนั้นไม่มีอาการผีสิงอีกเลย เพราะหลวงปู่เมตตาไว้ครับ"!!


ที่มา : หนังสือ “วิญญาณอาถรรพ์”

 

สัจจวาจาของครูบาศีลธรรม (ครูบาเจ้าศรีวิชัย สิริวิชโย)

ครูบาศีลธรรม เป็นอีกนามหนึ่งของ “ครูบาศรีวิชัย” นักบุญแห่งล้านนา ท่านเป็นพระอริยสงฆ์รูปสำคัญยิ่งแห่งดินแดนล้านนา ครูบาศรีวิชัยเป็นพระบ้านป่าไร้ซึ่งสมณศักดิ์ แต่เปี่ยมล้นไปด้วยคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่เป็นอเนกประการ จึงมีผู้คนเคารพยกย่องท่านตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน

ครูบาศรีวิชัย มีชีวิตอยู่ในช่วง พ.ศ. ๒๔๒๑-๒๔๘๑ มาตุภูมิของท่านคือ บ้านปาง ต.แม่ตืน อ.ลี้ จ.ลำพูน ท่านถือกำเนิดในครอบครัวที่ยากจน แต่สิ่งนี้หาได้เป็นสิ่งที่จะสกัดกั้นไม่ให้ท่านเข้าสู่ร่มเงาของผ้ากาสาวพัตร์ได้ไม่ กลับเป็นสิ่งที่ช่วยให้พ้นไปจากวัฏสงสารมากยิ่งขึ้น

“พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต” อดีตพระอาจารย์ใหญ่ของพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระรูปสำคัญ แห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญร่วมสมัยกับครูบาศรีวิชัย ได้กล่าวกับ “พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท)” อดีตเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดเจดีย์หลวง จ.เชียงใหม่ ความว่า “พระศรีวิชัยองค์นี้ เป็นพระโพธิสัตว์ปรารถนาพระโพธิญาณ ขณะนี้กำลังบำเพ็ญเพียรสร้างสมบารมีธรรมอยู่ ซึ่งจะต้องเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารอีกนาน จนกว่าการสั่งสมบารมีจะบริบูรณ์”

ครูบาศรีวิชัยเป็นพระสุปฏิปันโน ท่านสอนผู้อื่นโดยการปฏิบัติตนเป็นแบบอย่าง ท่านปฏิบัติได้แล้วจึงสอนผู้อื่น ด้วยเหตุนี้จึงมีผู้คนมากมายเลื่อมใสในตัวท่าน ต่างพากันมากราบไหว้บูชาขอเป็นลูกศิษย์ของท่าน

เมื่อมีคนชอบก็ต้องมีคนไม่ชอบเกิดขึ้นเป็นธรรมดาของโลกธรรม ถึงแม้ว่าคนไม่ชอบจะมีไม่มากก็ตามเถิด ครูบาศรีวิชัยถูกกล่าวหาว่าประพฤติตนไม่เหมาะสม จนต้องอธิกรณ์ถึง ๒ ครั้ง ท่านถูกนำตัวไปให้คณะสงฆ์ชำระอธิกรณ์ที่กรุงเทพฯ แต่ด้วยความบริสุทธิ์ของท่าน มลทินทั้งหลายที่ถูกผู้อื่นนำมาแปดเปื้อนก็ไม่อาจทำให้ท่านมัวหมองได้ ครูบาศรีวิชัยจึงเดินทางกลับสู่มาตุภูมิของท่านอย่างสง่างาม

อาจารย์สิงฆะ วรรณสัย อดีตปราชญ์คนสำคัญของจังหวัดลำพูน ผู้เคยได้สนทนากับครูบาศรีวิชัย ได้บันทึกไว้ใน “สารประวัติครูบาศรีวิชัย” ความตอนหนึ่งว่า “ตอนที่ครูบานั่งหนักสร้างวัดจามเทวีนั่นแหละ ข้าพเจ้าเป็นสามเณรมักจะไปไหว้ไปคุยกับท่านครูบาเสมอ วันหนึ่งท่านถามข้าพเจ้าว่า “เณรจะสึกหรือไม่?” ข้าพเจ้าตอบว่า “ไม่แน่ครับท่านครูบา เพราะอนาคตของเราคาดไม่ถูก” ท่านครูบาได้กรุณาสอนว่า “เมื่อเณรจะสึกออกไปสู่โลกภายนอก พึงประพฤติตัว อย่าให้ซื่อนัก อย่าให้ตรงนัก หื้อจะหล้วยเป็นก้านกล้วยนั้นเทอะ” อธิบายว่า คนที่อยู่ในโลกฆราวาสนั้น เป็นคนตรงไปก็อยู่กับเขาไม่ได้ เป็นคนคดงอเกินไปก็อยู่กับเขาไม่ได้ จงอย่าคดมาก อย่าตรงมาก เหมือนก้านกล้วยนั่นแหละจึงจะอยู่กับคนในโลกได้” นี่เป็นคำสอนหลังจากที่ครูบาศรีวิชัยกล่าวไว้หลังจากท่านกลับจากชำระอธิกรณ์ครั้งสุดท้าย ซึ่งเป็นช่วงบั้นปลายชีวิตท่านแล้ว

ถึงแม้ว่าครูบาศรีวิชัยจะเกิดในยุคที่บ้านเมืองยังไม่พัฒนาด้านวัตถุมากนัก อ.ลี้ เมื่อ ๑๖๐ ปีกว่าล่วงมาแล้วนั้น ยังบริบูรณ์ไปด้วยป่าไม้นานาพันธุ์ เรื่องราวเร้นลับทางไสยศาสตร์น่าจะมีให้คนในยุคนั้นได้พิศวงไม่น้อย แต่ครูบาศรีวิชัยกลับไม่ได้ส่งเสริมเรื่องนี้แม้แต่น้อย ท่านไม่ได้สร้างวัตถุมงคลใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อครั้งที่ท่านเดินทางด้วยรถไฟไปกรุงเทพฯ เพื่อให้คณะสงฆ์ฝ่ายปกครองชำระอธิกรณ์ ผู้โดยสารบนขบวนรถไฟ เมื่อทราบว่าท่านคือครูบาศรีวิชัยผู้โด่งดัง ต่างพากันมากราบไหว้อ้อนวอนขอเครื่องรางของขลังจากท่าน ครูบาศรีวิชัยได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า ท่านกล่าวแก่คนเหล่านั้นว่า “ไม่เคยมีไว้ให้ใคร เอาไว้เองก็ไม่มี เพราะพระพุทธองค์ไม่เคยสั่งสอนให้เชื่อถือสิ่งเหล่านั้น”

เกี่ยวกับเรื่องไสยศาสตร์ คาถาอาคมเหล่านี้ ในช่วงแรกของชีวิตในสมณเพศ ครูบาศรีวิชัยก็เคยได้ศึกษาวิชาเหล่านี้มาก่อน ถึงได้สักหมึกดำทั้ง ๒ ขา ตามแบบความนิยมของผู้ชายชาวล้านนาในสมัยนั้น ต่อมาได้ศึกษาพระธรรมอย่างถี่ถ้วนลึกซึ้ง ท่านตระหนักถึงความไม่เป็นแก่นสารของไสยศาสตร์ จึงหันหลังให้วิชาเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง เคยมีผู้เรียนถามครูบาศรีวิชัยเรื่องอภินิหารเรื่องหนึ่งว่า มีครั้งหนึ่งครูบาศรีวิชัยพร้อมกับศรัทธาทั้งหลายเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง บังเกิดฝนตกหนักมาก คนทั้งหลายเปียกกันหมด แต่ครูบาศรีวิชัยไม่เปียกเลยมีจริงหรือไม่ ท่านตอบว่า “เออเป็นความจริง ข้าไม่เปียกเลย เพราะข้ามีจ้อง (ร่ม)”

ครูบาศรีวิชัยเป็นพระผู้ปฏิบัติธรรมเยี่ยมยอดรูปหนึ่ง และมีเรื่องราวที่เรียกว่าน่าอัศจรรย์ก็ว่าได้ คือท่านสามารถกำหนดรู้จิตของผู้อื่นได้ หากผู้ใดนำของไม่บริสุทธิ์มาทำบุญกับท่าน ท่านก็จะบอกให้ผู้นั้นทราบ หรือไม่รับของนั้นเลยทีเดียว จะมาทำบาปแลกบุญนั้นครูบาศรีวิชัยท่านไม่ส่งเสริมเด็ดขาด ดังเรื่องที่ผู้เขียนจะเล่าต่อไปนี้ ซึ่งผู้เฒ่าผู้แก่ได้เล่าให้ผู้เขียนฟังอีกทอดหนึ่ง เป็นเรื่องราวร่วมสมัยครั้งที่ครูบาศรีวิชัยยังดำรงชีวิตอยู่

ในหมู่บ้านเดื่องก ต.ขัวมุง อ.สารภี จ.เชียงใหม่ มีเศรษฐินีผู้หนึ่ง เป็นคนที่มีนิสัยเข้าทำนองว่า “หน้าเนื้อใจเสือ” (ทางล้านนาเรียกว่า “ปากหวาน ก้นส้ม”) ผู้ใดขัดสนเงินทองบากหน้าขอพึ่งพิง นางก็ให้ไปปากก็พร่ำว่า “ไม่เป็นไร เราคนกันเอง มีอะไรพูดจากันได้” แต่เวลาที่ลูกหนี้เอาของมาคืน ต้องมีค่ามากกว่าของที่ยืมไปถึงเท่าตัว ยืมเงิน ๑๐ บาท (สมัยครึ่งค่อนศตวรรษ) คืน ๒๐ บาท หากไม่มีจริงๆ เศรษฐินีผู้นี้ก็จะริบเอาข้าวของอย่างอื่นแทนเงิน เช่น ข้าวสาร เกลือ กะปิ ปลาร้า ชนิดที่ว่าอะไรพอจะตีค่าเป็นเงินได้ก็ริบไว้ก่อน

ครั้งหนึ่งครูบาศรีวิชัยออกบิณฑบาต เศรษฐินีผู้นี้ก็ไปทำบุญตักบาตรกับเขาด้วย คนอื่นตักบาตร ครูบาศรีวิชัยก็รับ แต่พอมาถึงเศรษฐินีแห่งบ้านเดื่องก ท่านกลับปิดฝาบาตร นางให้รู้สึกแปลกใจจึงกราบเรียนถามครูบาศรีวิชัยว่าเหตุใดท่านจึงไม่รับบาตรของนาง ครูบาศรีวิชัยจึงตอบเศรษฐินีผู้นี้ว่า “แม่ออกจะเอาขี้มาใส่บาตรเฮา” (“แม่ออก” หมายถึง สีกา ส่วน “เฮา” ก็คือ เรา) เศรษฐินีแห่งบ้านเดื่องกก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียว ส่วนจะสำนึกตัวได้หรือไม่นั้นคงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะบุคคลมีหลายจำพวก รายนี้อาจจะเป็นบัวประเภทสุดท้าย

นอกจากจะเป็นพระนักปฏิบัติแล้ว ทางด้านเทศนาโวหาร ครูบาศรีวิชัยก็ยังมีความสามารถแสดงธรรมให้ผู้คนในยุคนั้น ได้เข้าใจถึงหลักธรรมเบื้องต้นอย่างแจ่มแจ้ง ผู้เขียนขอนำ “ธรรมอานิสงส์ศีล” ที่ครูบาศรีวิชัยได้เขียนไว้เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๗๔ เนื่องในงานฉลองวิหารหลวง วัดสวนดอก จ.เชียงใหม่ พิมพ์เป็นอักษรเมือง (ภาษาล้านนา) ปริวรรตเป็นภาษาไทย โดยนายหนานปวงคำ ตุ้ยเขียว เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. ๒๕๒๘ ความตอนหนึ่งว่า

“...น้ำแม่น้ำคงคา ยุมนา อจิรวดี มหิมหาสลภู ซึ่งเป็นแม่น้ำใหญ่ทั้ง ๕ แม่น้ำ แม่นจักเอามาอาบให้หมดสิ้นทั้ง ๕ แม่น้ำก็ไม่อาจล้างบาป คือความเดือดร้อน ภายในให้หายได้ และฝนลูกเห็บ แม่นจะตกมาร้อยห่าให้เย็นและหนาวสักปานใดก็ดี ก็ไม่อาจจะเย็นเข้าไปถึงภายใน ให้หายความทุกขเวทนาได้ ศีล ๕ เป็นอริยทรัพย์ เป็นต้นของความบริสุทธิ์ เป็นน้ำทิพย์สำหรับล้างบาป คือความเดือดร้อน ภายในให้หายได้ เป็นบันไดแก้วสำหรับก่ายขึ้นไปสู่สวรรค์...”

พระบ้านป่ารูปหนึ่งที่ถือกำเนิดจากครอบครัวสามัญชนที่ยากจน แต่ยึดถือแน่วแน่ในหลักธรรมคำสอนของพระบรมศาสดา มีจิตใจที่มั่นคงไม่หวั่นไหวกับกิเลส มารร้ายที่คอยจ้องทำลายพรหมจรรย์อยู่ตลอดเวลา

ครูบาศรีวิชัยเป็นทองคำบริสุทธิ์ ถึงบางครั้งจะมีผู้นำสิ่งสกปรกมาสาดใส่ แต่ก็ไม่อาจทำให้ทองคำนั้นเปลี่ยนสถานะไปได้ เมื่อกาลเวลาและความจริงซึ่งเป็นเครื่องชะล้างสิ่งที่เป็นมลทินนั้นหมดสิ้นไปแล้ว ทองคำนั้นก็ยังเป็นทองคำอยู่ ยังคงส่องแสงอันงดงามอยู่ชั่วนิจนิรันดร์กาล


เรียบเรียงโดย สามารถ แจ่มจันทร์
นิตยสารศิลปวัฒธรรม ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๗ เดือนพฤษภาคม ๒๕๓๙

หลวงปู่คำคะนิง เที่ยวเมืองนรก